Mais músicas de Ronboogz
Descrição
Editora musical: MaiDao Music
Compositor Letrista: Nguyễn Quốc Việt
Letra e tradução
Original
Khi thơ bé lúc anh trèo lên đầu lao, cô ta đứng dưới gốc cây phong bầu bàng.
Anh ta nói phía xa xa nơi tàu hàng, nơi những ước mơ trong ta đang bầu bàng.
Hai ta sống đôi khi cũng chẳng cần gì, vì hai ta vốn không phải con yêu cầu toàn.
Nên khi lớn ta không còn phải lâm ly, và hai đứa nhóc chưa bao giờ phải đầu hàng.
Chỉ cần nhiều đó thôi, sau khi cơn gió trôi, chớp mắt cũng đã ba năm rồi.
Khi đồng tiền ngõ lời, giữa thành thị đông người, ký ức cũng đã xa xây rồi.
Trên tay bao hóa đơn, sau bao năm khá hơn, nhưng vẫn thiếu điều gì?
-Cuộc sống vẫn thiếu nhiều vì. . . -là vì ai?
Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời này thường làm như thế. Ai?
Nơi ngọt ngào này nên cất đâu khi, mình giờ chẳng còn là ngày thơ bé. Ai?
Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời mình đâu sợ mất mát. Ai?
Ngày mà mình được chôn rất sâu ta, còn điều gì để lại ngoài đất cát?
Cô ta lướt những ngón tay trên mặt đàn, cô lấp lánh như bao nhiêu ánh đèn đường.
Bao năm tháng chỉ có âm thanh làm bạn, cho bao gã trai kia đi theo thèm thuồng.
Anh ta đứng đi nhanh trong bàn tiệc, anh ta nói không muốn ai làm phiền.
Anh ta ngó ra xa nơi đoàn thuyền, khi bóng tối giờ đây đang tàn cuồng.
Chỉ cần nhiều đó thôi, sau khi cơn gió trôi, chớp mắt cũng đã ba năm rồi.
Khi đồng tiền ngõ lời, giữa thành thị đông người, ký ức cũng đã xa xây rồi. Trên tay bao hóa đơn, sau bao năm khá hơn, nhưng vẫn thiếu điều gì?
-Cuộc sống vẫn thiếu nhiều vì. . . -là vì ai?
Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời này thường làm như thế. Ai?
Nơi ngọt ngào này nên cất đâu khi, mình giờ chẳng còn là ngày thơ bé. Ai?
Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời mình đâu sợ mất mát. Ai?
Ngày mà mình được chôn rất sâu ta, còn -điều gì để lại ngoài đất cát? -. . .
Tháng vẫn thế qua mau, vẫn thế dừng lại. Ở nơi ta xa nhau, nếu có gặp lại, thì xin em đứng yên, xin em đừng ngại.
Khô rơi đầy hứa trên con đường dài, vì ta luôn cô đơn, ta luôn quên phiền.
Vì ta thương nhau hơn, hơn cả đồng tiền. Hãy để đôi nhóc trong ta ở lại.
Vì ta chưa lớn bao giờ.
Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời này thường làm như thế. Ai? Nơi ngọt ngào này nên cất đâu khi, mình giờ chẳng còn là ngày thơ bé.
Ai? Vậy thì đừng quên mất nhau, vì cuộc đời mình đâu sợ mất mát. Ai?
Ngày mà mình được chôn rất sâu ta, còn điều gì để lại ngoài đất cát? Ai?
Tradução em português
Quando ele era criança, quando subiu ao topo da lança, ela ficou sob o bordo.
Ele disse ao longe, onde está o trem de carga, onde nossos sonhos estão flutuando.
Às vezes não precisamos de nada para viver, porque não somos perfeccionistas.
Assim, quando crescermos, não precisaremos mais passar pela separação e os dois filhos nunca precisaram se render.
Só isso, depois que o vento passar, num piscar de olhos, três anos terão se passado.
Quando dinheiro dá dinheiro, em uma cidade lotada, as memórias desaparecem há muito tempo.
Tantas contas em mãos, depois de tantos anos de melhoria, mas o que ainda falta?
-A vida ainda carece de muitos motivos. . . -Para quem?
Portanto, não se esqueçam um do outro, porque esta vida costuma fazer isso. Quem?
Onde devo guardar este doce lugar? Não sou mais meu filho. Quem?
Portanto, não se esqueçam um do outro, porque não precisamos temer a perda em nossas vidas. Quem?
No dia em que estivermos enterrados tão profundamente, o que restará além da areia?
Ela passou os dedos pelo piano, ela brilhava como muitas luzes de rua.
Por muitos anos, tive apenas o som para me fazer companhia, fazendo com que aqueles caras me seguissem com avidez.
Ele se levantou e caminhou rapidamente até a mesa do banquete, disse que não queria que ninguém o incomodasse.
Ele olhou ao longe para a frota de navios, enquanto a escuridão agora estava intensa.
Só isso, depois que o vento passar, num piscar de olhos, três anos terão se passado.
Quando dinheiro dá dinheiro, em uma cidade lotada, as memórias desaparecem há muito tempo. Tantas contas em mãos, depois de tantos anos de melhoria, mas o que ainda falta?
-A vida ainda carece de muitos motivos. . . -Para quem?
Portanto, não se esqueçam um do outro, porque esta vida costuma fazer isso. Quem?
Onde devo guardar este doce lugar? Não sou mais meu filho. Quem?
Portanto, não se esqueçam um do outro, porque não precisamos temer a perda em nossas vidas. Quem?
No dia em que fui enterrado tão fundo, o que restou senão a areia? -. . .
O mês ainda passou rápido, ainda parou. No lugar onde estamos distantes, se nos encontrarmos novamente, por favor, fique parado, por favor, não seja tímido.
A secura é promissora no longo caminho, porque estamos sempre sozinhos, sempre esquecemos nossos problemas.
Porque nos amamos mais do que dinheiro. Vamos deixar os pirralhos dentro de nós ficarem.
Porque eu nunca cresci.
Portanto, não se esqueçam um do outro, porque esta vida costuma fazer isso. Quem? Onde devo guardar este doce lugar? Não sou mais meu filho.
Quem? Portanto, não se esqueçam um do outro, porque não precisamos temer a perda em nossas vidas. Quem?
No dia em que estivermos enterrados tão profundamente, o que restará além da areia? Quem?