Mais músicas de Pezet
Mais músicas de Auer
Descrição
Intro (Niki) (fofo: DJ Panda) · Pezet · Auer
Vocalista: Pezet
Produção musical: Auer
Letrista: Jan Paweł Kapliński
Compositor: Marek Teodoruk
Letra e tradução
Original
To dziewięćdziesiąt BPM jak moje serce bije. Wtedy ginie biggie.
Kolejny miesiąc, szary dzień jak z wielkiej płyty. Cały wstaję, wcale mnie nie widzi, gdy krzyczę
Boże, daj mi wiarę, ale znaleźć jej nie mogę w Biblii.
A ty może zapomniałeś lub nie widzisz, bo ci oczy zasłaniały ciemne okulary.
Albo cię nie zrozumiałem, bo gadałeś w jidysz. Na ulicy stałem kiedy świat się walił sam jak Kali.
Chudy chłopak, okulary późną nocą, nocne mary, zwidy, nocne bary, bimby jak od nosa udary. Niby brałeś to by stać z towarem, by się wybić.
Nie płakałem, gdy cię pochowali. Chciałem gdzieś stąd wypłyć. I wersy jak po deszczu grzyby.
Pierwsze bity coś tam w midi na Atari lub z Amigi. Coś jak dziary albo sznyty.
Noszę w sercu blizny tak jak ciało zszyte.
Co by się nie działo, wstajesz, idziesz dalej, póki trwa to życie, póki trwa to życie.
Co by się nie działo, wstajesz, idziesz dalej, póki trwa to życie.
Wyrzuć wszystko, co cię boli. Nie chcesz już do tego wracać.
Czas nas goni, rana się zagoi. Wstawaj, dawaj!
Żal i gorycz.
Ursynów, Warszawa, gdzie za mało było boisk, lecz nas Andrzej uczył latać. To, co cię boli, to cię boli.
Strata goi się powoli, ale będziesz mędrszym świata. To życie ciężka waga i najtwardsza walka. Często się upada.
Wstawaj tak jak Niki Lauda.
W szkole mówią mi, że będę nikim. Zdolny, lecz leniwy.
Postanawiam, że zdobędę szczyty, by być wiecznie żywy, chociaż wokół świat jest dziki.
Niemen śpiewał, że jest dziwny. Stoję sam jak napad okuniki. Życie jak wyścigi.
Pusta lodówka, wynajęty pokój. Tylko bez paniki. Wspominam to dziś, kiedy jem ostrygi.
Ze mną same stare wygi. Kiedyś młode wilki, legendarni tak jak CBGB.
Ty nie jesteś z naszej ligi. Jak bolidy czas przyspieszał. Ojciec puszczał mi.
Jak Niki Lauda płonie w siedem sześć na Nürburgring. Ja na podwórku wtedy w plastikowym kubku drink.
Na jakimś murku co dzień żegnam identyczne dni.
Myślę wejdę oknem, by przede mną zamknąć drzwi. Warszawa wtedy moknie, a życie nie jest słodkie tak jak łzy. Jak
Henry Manda jestem zły, więc piszę punche tak, że cała branża zjeżdża na SOR, a dzisiaj wracam jak Niki Lauda na tor.
Ojciec mówił mi mierz wysoko, najwyżej się rozczarujesz. Haha. Ej! Łuh!
Wyrzuć wszystko, co cię boli. Nie chcesz już do tego wracać.
Czas nas goni, rana się zagoi. Wstawaj, dawaj!
Żal i gorycz.
Ursynów, Warszawa, gdzie za mało było boisk, lecz nas Andrzej uczył latać. To, co cię boli, to cię boli.
Strata goi się powoli, ale będziesz mędrszym świata. To życie ciężka waga i najtwardsza walka. Często się upada.
Wstawaj tak jak Niki Lauda. Wyrzuć wszystko, co cię boli.
Nie chcesz już do tego wracać. Czas nas goni, rana się zagoi. Wstawaj, dawaj!
Żal i gorycz.
Ursynów, Warszawa, gdzie za mało było boisk, lecz nas Andrzej uczył latać. To, co cię boli, to cię boli.
Strata goi się powoli, ale będziesz mędrszym świata. To życie ciężka waga i najtwardsza walka. Często się upada.
Wstawaj tak jak Niki Lauda. Myślę, co to znaczy być sobą? Którą iść drogą?
Gdzieś bez celu szedłem nieraz. Tak łatwo było stojć, szleć i zostać nikim.
A było blisko. Widziałem nic jak na dłoni. Tyle razy myślałem, że to koniec, wiesz.
Im jest trudniej, ciężej zaciskam dłonie w pięść. Dzia i gra płonie gdzieś.
Jeszcze nie trzeba jeść. Wiem, że czas.
Czas wziąć się w garść, odmienić świat, łapać szansę. Ja nie umie się na żywca, wiesz? Łapy precz! Będzie dobrze.
Będzie, będzie dobrze.
Tradução em português
São noventa BPM enquanto meu coração bate. Então Biggie morre.
Mais um mês, um dia cinzento saído de um grande álbum. Eu me levanto o tempo todo, ele nem me vê quando eu grito
Deus, dê-me fé, mas não consigo encontrá-la na Bíblia.
E talvez você tenha esquecido ou não consiga ver porque seus olhos estavam cobertos por óculos escuros.
Ou não te entendi porque você estava falando iídiche. Eu estava na rua quando o mundo estava desmoronando como Kali.
Um garoto magro, óculos tarde da noite, pesadelos, alucinações, bares noturnos, vadias como tapinhas no nariz. Você supostamente pegou isso para se destacar, para se destacar.
Eu não chorei quando eles enterraram você. Eu queria navegar para algum lugar daqui. E os versos crescem como cogumelos depois da chuva.
As primeiras partes foram algo em midi no Atari ou Amiga. Algo como tatuagens ou cortes.
Carrego cicatrizes em meu coração como um corpo costurado.
Não importa o que aconteça, você se levanta, continua, enquanto durar esta vida, enquanto durar esta vida.
Não importa o que aconteça, você se levanta e segue em frente enquanto esta vida dura.
Jogue fora tudo que te faz mal. Você não quer voltar a isso.
O tempo está se esgotando para nós, a ferida vai sarar. Levante-se, vamos!
Dor e amargura.
Ursynów, Varsóvia, onde havia poucos campos desportivos, mas Andrzej ensinou-nos a voar. O que te machuca, te machuca.
A perda cicatriza lentamente, mas você será o mais sábio do mundo. Este é o peso da vida e a luta mais difícil. Você cai com frequência.
Levante-se como Niki Lauda.
Na escola me dizem que não serei ninguém. Talentoso, mas preguiçoso.
Decido que conquistarei os picos para estar eternamente vivo, mesmo que o mundo ao meu redor seja selvagem.
Niemen cantou que ele era estranho. Estou sozinho como uma convulsão. A vida é como uma corrida.
Geladeira vazia, quarto alugado. Só não entre em pânico. Lembro-me disso hoje quando como ostras.
Só velhos comigo. Outrora jovens lobos, lendários como o CBGB.
Você está fora do nosso alcance. O tempo estava acelerando como carros de corrida. Meu pai tocou para mim.
Como Niki Lauda queima sete-seis em Nürburgring. Eu estava no quintal e bebi um copo de plástico.
Todos os dias me despeço dos mesmos dias em algum muro.
Acho que vou entrar pela janela para fechar a porta na minha cara. Então Varsóvia fica molhada e a vida não é tão doce quanto as lágrimas. Como
Henry Manda, estou com raiva, então escrevo socos para que toda a indústria venha para o pronto-socorro, e hoje estou de volta como Niki Lauda na pista.
Meu pai me disse que mire alto, você só ficará desapontado. Haha. Ei! Uau!
Jogue fora tudo que te faz mal. Você não quer voltar a isso.
O tempo está se esgotando para nós, a ferida vai sarar. Levante-se, vamos!
Dor e amargura.
Ursynów, Varsóvia, onde havia poucos campos desportivos, mas Andrzej ensinou-nos a voar. O que te machuca, te machuca.
A perda cicatriza lentamente, mas você será o mais sábio do mundo. Este é o peso da vida e a luta mais difícil. Você cai com frequência.
Levante-se como Niki Lauda. Jogue fora tudo que te faz mal.
Você não quer voltar a isso. O tempo está se esgotando para nós, a ferida vai sarar. Levante-se, vamos!
Dor e amargura.
Ursynów, Varsóvia, onde havia poucos campos desportivos, mas Andrzej ensinou-nos a voar. O que te machuca, te machuca.
A perda cicatriza lentamente, mas você será o mais sábio do mundo. Este é o peso da vida e a luta mais difícil. Você cai com frequência.
Levante-se como Niki Lauda. Eu penso, o que significa ser você mesmo? Qual caminho seguir?
Muitas vezes andei sem rumo em algum lugar. Foi tão fácil ficar de pé e andar e se tornar nada.
E estava perto. Eu não vi nada. Tantas vezes pensei que tinha acabado, sabe.
Quanto mais difícil fica, mais forte cerro os punhos. O jogo e o jogo estão queimando em algum lugar.
Não há necessidade de comer ainda. Eu sei que está na hora.
É hora de se recompor, mudar o mundo, arriscar. Eu não sei tocar ao vivo, sabe? Tire as mãos! Tudo ficará bem.
Vai ficar, vai ficar tudo bem.