Mais músicas de Siggy & D1ns
Mais músicas de Ruben Annink
Descrição
Compositor Letrista, Produtor, Produção Musical: Carlos Vrolijk
Engenheiro de Masterização, Engenheiro de Mixagem: Robin Hunt
Vocalista: Siggy & D1ns
Vocalista, Compositor Letrista: Ruben Annink
Compositor Letrista: Daan Michielsen
Compositor Letrista: Sigmar Polinet
Letra e tradução
Original
Yeah, yeah, yeah. Ik voel me thuis waar ik heb leren lopen.
Voel me thuis waar ik de drukte in mijn hoofd kan dood.
Voel me thuis daar waar ik alles van me af kan zeggen. Voel me thuis daar waar de wegen en de straten me kennen.
Dakje open, voel de wind hier op de boulevard.
Verscholen klokten hier en daar, maar toch voelt het raar. In mijn gevoel nog steeds die etter van een dorp.
Nu kom ik zingen in je stad en iedereen die heeft wel commentaar. Geen rozen zonder doorns.
Ik heb alles doorstaan. Die gekke draaien van de storm heeft het juiste gedaan.
Veel momenten op de Zeeweg, op de Zandvoortselaan.
Tranen gelaten op die route, maar toch lachen we vaak. Op deze plek, de eerste vlinders in mijn buik.
Kippenvel op mijn huid als de druppels op mijn ruit. Ik ken de klappen van verliezen en de klappen van de vuist.
Zie ik de vlaggen in de wind, voel ik me thuis.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben.
We zijn die jongens van de kust die in Lichtenlee als je strandten.
We zijn het draaien van de storm gewend, hebben hard gewerkt. We komen zeker niet vanuit het niets.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben. Yeah, weet ik dat ik bijna thuis ben.
Ik voel me thuis waar de vlaggen waaien in de zoute lucht.
Waar je haring ziet op elke meter van de kust. Formule één en ook het volle strand op zomerdagen.
Waar we ooit kleine jongens en grote koters waren.
Waar ik mijn allereerste stappen leerde zetten, beste mattie leerde kennen en eerste pokoe leerde pennen.
Waar die jongens rondjes maken door de buurt net als de meeuwen in de lucht.
Tot ze kunnen schreeuwen dat het is gelukt.
Ik denk terug aan die ritjes met de bus en ik moest eten wat de pot schaft, ook wat ik niet lust. Wat ik doe is doelbewust.
Zag verdriet, maar ook geluk.
Waar ik thuiskom is mijn moeder, vader, broer en ook mijn zus. En ook de plek van al mijn guys. Mijn allereerste huis.
De plek waar ik mezelf ben en ook waar ik blijf.
Het is de plek van waar we fouten maken, maar ook leren met de tijd. Soms ruis, maar hier voel ik mij thuis.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben.
We zijn die jongens van de kust die in Lichtenlee als je strandtent.
We zijn het draaien van de storm gewend, hebben hard gewerkt. We komen zeker niet vanuit het niets.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben.
We zijn die jongens van de kust die in Lichtenlee als je strandtent.
We zijn het draaien van de storm gewend, hebben hard gewerkt. We komen zeker niet vanuit het niets.
Als ik die vlaggen in de wind zie, weet ik dat ik bijna thuis ben.
Tradução em português
Sim, sim, sim. Me sinto em casa onde aprendi a andar.
Sinto-me em casa, onde posso matar a ocupação da minha cabeça.
Sinto-me em casa ali onde posso dizer qualquer coisa. Sinto-me em casa onde as estradas e as ruas me conhecem.
Abra o telhado, sinta o vento aqui na avenida.
Relógios escondidos aqui e ali, mas ainda parece estranho. Ainda me sinto como aquele pirralho da aldeia.
Agora venho cantar na sua cidade e todos comentam. Não há rosas sem espinhos.
Já passei por tudo. Aquela virada maluca da tempestade fez a coisa certa.
Muitos momentos no Zeeweg, no Zandvoortselaan.
Lágrimas derramadas nesse percurso, mas ainda rimos com frequência. Neste lugar, o primeiro friozinho na barriga.
Arrepios na minha pele como gotas na minha janela. Conheço os golpes da derrota e os golpes do punho.
Quando vejo as bandeiras ao vento, sinto-me em casa.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa.
Somos aqueles caras do litoral que acabaram presos em Lichtenlee como você.
Estamos acostumados com a tempestade e trabalhamos muito. Certamente não viemos do nada.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa. Sim, eu sei que estou quase em casa.
Sinto-me em casa onde as bandeiras tremulam no ar salgado.
Onde você vê arenque a cada metro da costa. Fórmula 1 e também praia cheia nos dias de verão.
Onde já fomos meninos e crianças grandes.
Onde aprendi a dar os primeiros passos, conheci a querida Mattie e aprendi a escrever meu primeiro lápis.
Onde aqueles meninos circulam pela vizinhança como as gaivotas no céu.
Até que possam gritar que conseguiram.
Lembro-me daquelas viagens de ônibus e tive que comer o que tinha disponível, até o que não gostava. O que eu faço é proposital.
Vi tristeza, mas também felicidade.
Onde eu volto para casa é minha mãe, meu pai, meu irmão e também minha irmã. E também o lugar de todos os meus rapazes. Minha primeira casa.
O lugar onde sou eu e também onde fico.
É o lugar onde erramos, mas também aprendemos com o tempo. Às vezes é barulhento, mas me sinto em casa aqui.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa.
Somos aqueles caras do litoral que servem como seu bar de praia em Lichtenlee.
Estamos acostumados com a tempestade e trabalhamos muito. Certamente não viemos do nada.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa.
Somos aqueles caras do litoral que servem como seu bar de praia em Lichtenlee.
Estamos acostumados com a tempestade e trabalhamos muito. Certamente não viemos do nada.
Quando vejo aquelas bandeiras ao vento, sei que estou quase em casa.