Mais músicas de Kolibri
Descrição
Produtor: Лелюк Дмитро
Letra e tradução
Original
Скло блакитних вітрин, ніби між нами лід.
Ти крізь мене дивишся, ніби я тільки привид. Все тече по колу, вулиці — мій лабіринт.
Я ловлю відблиски тебе у кожному синім сплін. Тиша між словами, звук, який мене гріє.
Місто знов мене ховає у свої холодні мрії.
В голові шумить, та я вже не відрізняю, де сон, а де ти, я просто зникаю. Скло блакитних вітрин, я тону в цьому світ.
Твої очі як лід, але я лечу без крил.
Місто дихає димом, і нам з ним так схоже. Все, що справжнє, завжди трішки тривожне.
Скло блакитних вітрин, я тону в цьому світ. Твої очі як лід, але я лечу без крил.
Місто дихає димом, і нам з ним так схоже. Все, що справжнє, завжди трішки тривожне.
Розміти злиті у тумані реклам.
Я шукаю себе між сигналами і трам.
Світ миготить, немов кадри VHS, і я вловлюю моменти, поки серце ще є. Доторкнись крізь холод, я ще тут, ще не зник.
Мій подих залишить на склі, як відбиток. І може, хтось інший побачить у ньому смисл.
Та це був мій політ крізь неони, крізь міст. Скло блакитних вітрин, я тону в цьому світ.
Твої очі як лід, але я лечу без крил.
Місто дихає димом, і нам з ним так схоже.
Все, що справжнє, завжди трішки тривожне.
Tradução em português
O vidro das vitrines azuis é como gelo entre nós.
Você olha através de mim como se eu fosse apenas um fantasma. Tudo flui em círculo, as ruas são meu labirinto.
Eu vejo você em cada baço azul. Silêncio entre as palavras, um som que me aquece.
A cidade me esconde novamente em seus sonhos frios.
Minha cabeça está zumbindo, mas não distingo mais onde está o sonho e onde você está, simplesmente desapareço. Vidros de vitrines azuis, estou me afogando neste mundo.
Seus olhos são como gelo, mas eu vôo sem asas.
A cidade respira fumaça e somos muito parecidos com ela. Qualquer coisa real é sempre um pouco perturbadora.
Vidros de vitrines azuis, estou me afogando neste mundo. Seus olhos são como gelo, mas eu vôo sem asas.
A cidade respira fumaça e somos muito parecidos com ela. Qualquer coisa real é sempre um pouco perturbadora.
O borrão se fundiu em uma névoa de anúncios.
Procuro-me entre os sinais e o bonde.
O mundo pisca como uma filmagem VHS, e capto momentos enquanto meu coração ainda está lá. Toque através do frio, ainda estou aqui, ainda não fui embora.
Minha respiração deixará uma marca no vidro. E talvez alguém perceba o sentido disso.
Mas foi o meu voo através das luzes de néon, através da ponte. Vidros de vitrines azuis, estou me afogando neste mundo.
Seus olhos são como gelo, mas eu vôo sem asas.
A cidade respira fumaça e somos muito parecidos com ela.
Qualquer coisa real é sempre um pouco perturbadora.