Mais músicas de Sarah Janneh
Descrição
Vocais: Sarah Janneh
Compositor Letrista: Sarah Janneh
Compositora: Sarah Janneh
Compositor: Sarah Janneh
Compositor Letrista: Jan van Eerd
Compositor: Jan van Eerd
Compositor: Jan van Eerd
Produtor: Jan van Eerd
Coprodutor: NITE
Compositor Letrista: Simme Wouters
Compositor: Simme Wouters
Compositor: Simme Wouters
Letra e tradução
Original
Er komt een dag, dan lig ik smeltend op de grond.
Hersendood en al gedeeltelijk ontbonden.
Ik word gevonden door een buurman die lucht kreeg van mijn sterven door een steeds grotere stapel aan nietszeggende post.
Voornamelijk belasting, elektra en pensioen. Een paar pogingen om mij te abonneren.
Pas toen het trappenhuis zich vulde met de geur van mijn bederven, drong het tot hem door dat ik daar lag te composteren.
De buurman wist aanvankelijk niet goed wat hij moest doen.
Besloot mijn dood zo lang als mogelijk te negeren.
Hij heeft uiteindelijk een week of twee de dagen lopen tellen alvorens de politie bij mij aan te laten bellen.
In totaal heb ik drie maanden daar gelegen.
Niemand die me kwijt was, niemand die me miste.
Op het einde was mijn leven onvoltooid verleden tijd.
Toen die op was, was ik eenzaam.
Ik lag vergeten en verspreid op het tapijt te wachten op de dag dat ik gevonden word.
Ik zal mijn eigen dood gelukkig niet beleven.
Dat wrede lot blijft mij bespaard.
Dus of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat.
Het me voor te kunnen stellen. Zolang ik niet ben overleden, zal ik angstig voortbestaan.
Ik zal mijn heden overleven en mijn toekomst ondergaan.
Stel ik ben al op de helft, dan heb ik nog dertig jaar. Slechts een deel daarvan omringd door nabestaanden.
Laat ons zeggen honderdtachtig goede maanden.
Maar het overige deel, dat zijn zevenhonderd weken.
Zeven zoveel dagen en evenzoveel nachten die ik zal slijten in paniek die ik onrustig af zal wachten.
Nog maar één miljard seconden tot de dag waarop ik word gevonden.
Dus ik zal eten met mijn vrienden. Ik zal slapen met geliefden.
Ik zal dansen met toeristen. Ik zal drinken met de rest.
Maar welk feest ik ook bezoek, in welke hoes ik ook berust.
Altijd ergens onderbewust als een steentje in mijn schoen, als een achtergrond orkest. Steeds hetzelfde visioen.
Het stille halve weten dat een kleine kans bestaat dat mijn vrienden mij vergeten.
Dat de liefde mij verlaat.
Mijn leven is nog bezig en tegelijkertijd voorbij.
Geen oneindigheid, zo kort als één die eindigt op de dag dat ik gevonden word.
Tot op de dag waarop ik weet dat jij zal blijven.
Waarop ik niet meer bang zal zijn voor dagen die nog volgen. Voor dingen die nog komen.
Omdat ik weet dat jij er bent.
En of het wel of niet zo gaat?
Dat wat moeilijk te voorspellen, maar de gedachte die volstaat. Het me voor te kunnen stellen.
Als alles waar is waar je zelf in gelooft, zal ik mijn hart niet meer bewaken met mijn hoofd.
Op het onbepaald moment waarop de dingen blijven duren, zal ik wachten.
Alle uren op de dag dat ik gevonden word.
Tradução em português
Um dia estarei derretendo no chão.
Morte cerebral e já parcialmente decomposta.
Sou encontrado por um vizinho que ficou sabendo da minha morte através de uma pilha cada vez maior de correspondências sem sentido.
Principalmente impostos, eletricidade e pensões. Algumas tentativas de assinatura.
Só quando a escada se encheu do cheiro da minha decomposição é que ele percebeu que eu estava fazendo compostagem ali.
O vizinho inicialmente não sabia o que fazer.
Decidi ignorar minha morte pelo maior tempo possível.
Ele acabou contando os dias de uma ou duas semanas antes de a polícia bater na minha porta.
Fiquei lá por um total de três meses.
Ninguém me perdeu, ninguém sentiu minha falta.
No final, minha vida estava inacabada.
Quando acabou, eu estava sozinho.
Fiquei esquecido e espalhado no tapete, esperando o dia em que seria encontrado.
Felizmente não experimentarei minha própria morte.
Fui poupado desse destino cruel.
Então, funciona ou não dessa maneira?
Isso é um pouco difícil de prever, mas o pensamento é suficiente.
Para poder imaginar isso. Enquanto eu não morrer, continuarei a viver com medo.
Sobreviverei ao meu presente e suportarei o meu futuro.
Suponha que já estou na metade, então ainda tenho trinta anos. Apenas alguns deles estão rodeados de parentes.
Digamos cento e oitenta meses bons.
Mas o resto são setecentas semanas.
Sete dias e tantas noites que passarei em pânico e esperarei ansiosamente.
Apenas um bilhão de segundos até o dia em que for encontrado.
Então vou comer com meus amigos. Vou dormir com entes queridos.
Vou dançar com os turistas. Beberei com o resto.
Mas seja qual for a festa a que vou, seja qual for a cobertura que aceito.
Sempre em algum lugar subconscientemente, como uma pedra no meu sapato, como uma orquestra de fundo. A mesma visão repetidamente.
O silencioso meio conhecimento de que há uma pequena chance de meus amigos me esquecerem.
Esse amor me abandona.
Minha vida ainda continua e termina ao mesmo tempo.
Não um infinito, tão curto quanto aquele que termina no dia em que for encontrado.
Até o dia em que eu sei que você vai ficar.
Com isso não temerei mais os dias que virão. Para as coisas que estão por vir.
Porque eu sei que você está aí.
E se funciona ou não assim?
Isso é um pouco difícil de prever, mas o pensamento é suficiente. Para poder imaginar isso.
Se tudo em que você acredita for verdade, não guardarei mais meu coração com a cabeça.
Pelo momento indefinido em que as coisas continuarão, vou esperar.
Todas as horas do dia sou encontrado.