Mais músicas de Suwal
Descrição
Guitarra, Ukulele: Jan Romaniszyn
Produtor: Suwal
Vocal: Suwal
Compositor e letrista: Piotr Suwalski
Letra e tradução
Original
Lato się skończyło dziś.
Lato się skończyło.
Mój tatuaż z tygrysem dawno już się smeł.
Ja rozdrapuję strupek, bo nie boję się blizn.
No i biegnę, bo sygnał był na trzy, czte-ri.
I choć diabeł dziś mocno szczerzy swoje kły, głupi nie wiemy, nie wstyd, butem wywarzamy drzwi. Dawny opór chyba znikł.
Dzisiaj jestem tym, kim chciałem być.
Jadę sam.
Napiszę ci list.
W plecaku mam zawinięte w sreberko sny.
Może nakręcą o nas film?
Tragikomedia, co może wyciśnie z ciebie łzy.
I choć diabeł dziś mocno szczerzy swoje kły, głupi nie wiemy, nie wstyd, butem wywarzamy drzwi. Dawny opór chyba znikł.
Dzisiaj jestem tym, kim chciałem być.
Kiedy jestem sam i nie idzie nic, w kieszeniach piach przypomina mi: Tygrys się może bać.
Mu nie zabroni nikt sobą być i mieć własne sny.
I choć diabeł dziś mocno szczerzy swoje kły, głupi nie wiemy, nie wstyd, butem wywarzamy drzwi. Dawny opór chyba znikł.
Dzisiaj jestem tym, kim chciałem być.
Tradução em português
O verão terminou hoje.
O verão acabou.
Minha tatuagem de tigre já desapareceu há muito tempo.
Coço a crosta porque não tenho medo de cicatrizes.
Então eu corro, porque o sinal estava às três ou quatro.
E embora o diabo hoje mostre as presas, somos estúpidos, não sabemos, não temos vergonha, arrombamos a porta com as botas. A velha resistência parece ter desaparecido.
Hoje sou quem eu queria ser.
Eu vou sozinho.
Vou escrever uma carta para você.
Tenho sonhos embrulhados em prata na minha mochila.
Talvez eles façam um filme sobre nós?
Uma tragicomédia que pode trazer lágrimas aos seus olhos.
E embora o diabo hoje mostre as presas, somos estúpidos, não sabemos, não temos vergonha, arrombamos a porta com as botas. A velha resistência parece ter desaparecido.
Hoje sou quem eu queria ser.
Quando estou sozinho e não há nada acontecendo, a areia em meus bolsos me lembra: o tigre pode estar com medo.
Ninguém o impedirá de ser ele mesmo e de ter seus próprios sonhos.
E embora o diabo hoje mostre as presas, somos estúpidos, não sabemos, não temos vergonha, arrombamos a porta com as botas. A velha resistência parece ter desaparecido.
Hoje sou quem eu queria ser.