Mais músicas de Zippy Ogar
Mais músicas de po prostu Kajtek
Mais músicas de Boron
Descrição
Música: Jonathan
Letra: Zippy Ogar, simplesmente Kajtek, Boron
Mixagem/masterização: Enzu
Diretor: Jakub Podgórski
Operador de câmera: Stasiek Wojczyk
Montagem/Cor: Józek Erkirt / Wojciech Wiśniewski
Produtora: Karolina Susło
Diretor de produção: Krzystian Lipiński
Assistente de produção: Mateusz Wojtków
Século I d.C.: Józek Erkiért / Wojciech Wiśniewski
Mestre: Tony Beleki
Eletricista: Igor Gruszczyński
Iskra: Efe Gorkem Bozkuurt
1º assistente de câmera: Maciej Malec
Diretora de arte: Viktoria Świtalska.
Maquiadora: Zuzanna Chmielewska
Estilista: Weronika Jelen
Assistente de estilista: Milena Faber
Estilista dos atores: Olivia Lopalevska
Som: Kuba Kaczorek
Vídeo BTS: Max Bardyshevsky
Atriz: Zuzia Zawitkowska
Vilão: Michał Rybaczewski
Letra e tradução
Original
Dasz radę policz moje występki, grzechy, zasługi i dobre chęci.
Te kłótnie o nic.
Luźne zaczepki. Wy głupy jak jeszcze byliśmy dziećmi.
Powiedz, ile łez potrzeba, by zmądrzeć i niespełnionych obietnic, żeby spłacić dług?
Bóg wie, dlaczego znowu błądzę. Może wyciągnę lekcję, nim rozleję tusz.
Co ja wiem o wylanym pocie, chorobie, głodzie i bólu?
Co ja wiem o nieprzespanych nocach i dziurawej parze butów?
Co ja wiem o biciu głową w ścianę, ciągłym przebijaniu muru?
Co ja wiem o życiu pełnym dostatku i cudów? Chyba nic.
-Chyba nic. -Chyba nic.
-Co ja wiem. -Chyba nic.
-Chyba nic. -Chyba nic.
Co ja wiem.
Znowu wyruszam w drogę. Pożyczam siano od zioma.
Mówię, że zwrócę we wtorek, a wtorek zamienię na środę. Wbiję z Gibonem na zgodę posypiać pusa po pionie.
Znowu pretensje do dzieciaków skazanych na życie poniżej średniej.
Wakacje to tylko te w Polsce, bo to najlepsze, najtańsze. Od tego wiązania bolą ręce.
Końca z końcem w sensie. Ale co ja wiem o schodach? Jechałem windą na ostatnie piętro.
Czasem muszę spojrzeć w dół, stamtąd odetchnąć. Jestem kroplą w tym morzu.
Rzucałem szkołę. Czułem się, jakbym był tylko krok od przełomu. Dzieciak chyba jest jebnięty.
Dziadek wybijał to pasem, a mój stary chciał być lepszy, więc zamykał to w sobie. Ja to gadałem z mikrofonem.
Dla nich to tym bardziej chore i nie wiedzą, jak to leczyć. Już nie patrzę za plecy.
Co ja wiem o wylanym pocie, chorobie, głodzie i bólu?
Co ja wiem o nieprzespanych nocach i dziurawej parze butów?
Co ja wiem o biciu głową w ścianę, ciągłym przebijaniu muru?
Co ja wiem o życiu pełnym dostatku i cudów? Chyba nic.
-Chyba nic. -Chyba nic.
-Co ja wiem. -Chyba nic.
-Chyba nic. -Chyba nic.
Co ja wiem.
Wiemy tyle co nic i to chyba nam wystarcza.
Czasem boli, kiedy spojrzy w oczy naga prawda.
Tradução em português
Você pode contar minhas transgressões, pecados, méritos e boas intenções?
Esses argumentos sobre nada.
Ganchos soltos. Seus idiotas quando ainda éramos crianças.
Diga-me, de quantas lágrimas você precisa para se tornar sábio e de quantas promessas não cumpridas você precisa para pagar sua dívida?
Deus sabe por que estou vagando novamente. Talvez eu aprenda a lição antes de derramar o rímel.
O que eu sei sobre suor, doença, fome e dor?
O que eu sei sobre noites sem dormir e um par de sapatos furados?
O que eu sei sobre bater a cabeça contra a parede, rompendo a parede constantemente?
O que eu sei sobre uma vida cheia de abundância e milagres? Provavelmente nada.
-Provavelmente nada. -Provavelmente nada.
-O que eu sei? -Provavelmente nada.
-Provavelmente nada. -Provavelmente nada.
O que eu sei?
Estou na estrada novamente. Estou pegando feno emprestado do meu amigo.
Digo que vou devolver na terça e vou mudar de terça para quarta. Concordarei em dormir verticalmente com Gibon.
Mais uma vez, estou reclamando de crianças condenadas a uma vida abaixo da média.
As férias são apenas na Polónia, porque são as melhores e mais baratas. Esta ligação machuca minhas mãos.
Fazer face às despesas, em certo sentido. Mas o que eu sei sobre escadas? Peguei o elevador até o último andar.
Às vezes preciso olhar para baixo e respirar a partir daí. Eu sou uma gota neste oceano.
Eu estava abandonando a escola. Eu senti como se estivesse a apenas um passo de um avanço. O garoto deve estar louco.
Vovô bateu com um cinto, e meu velho queria melhorar, então reprimiu. Eu estava falando com um microfone.
Para eles é ainda mais doentio e não sabem como tratar. Eu não olho mais pelas costas.
O que eu sei sobre suor, doença, fome e dor?
O que eu sei sobre noites sem dormir e um par de sapatos furados?
O que eu sei sobre bater a cabeça contra a parede, rompendo a parede constantemente?
O que eu sei sobre uma vida cheia de abundância e milagres? Provavelmente nada.
-Provavelmente nada. -Provavelmente nada.
-O que eu sei? -Provavelmente nada.
-Provavelmente nada. -Provavelmente nada.
O que eu sei?
Não sabemos quase nada e isso provavelmente é o suficiente para nós.
Às vezes dói quando a verdade nua e crua olha nos seus olhos.