Descrição
Ator, efeitos vocais: Nuta z Duszą
Efeitos vocais: Brak
Produtor: kopozycja własna
Letrista: Nuta z Duszą
Compositor: Edyta Kempa
Letra e tradução
Original
Cisza między nami krzyczała, a nasze "ho" pękało.
Jak cień, co znika w świetle, zostawia pustkę. Nie każdy krok zostawia ślad, mimo to zmienia nasz los.
Czasem trzeba zniknąć, by innym otworzyć oczy.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Zgubiliśmy się w chaosie własnego życia.
Zamiast budować mosty, stawiamy szklane mury.
Każdy chce być widziany, ale boi się być tu, gdzie cisza bywa lustrem, a bliskość jest zbyt trudna.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta. W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Może trzeba zgasić światło, by naprawdę się zobaczyć.
Zamilknąć na chwilę, by serca mogły się odnaleźć.
Bo w tej pustce między nami jest jeszcze nadziei ślad, że odnajdziemy drogę, zanim zniknie cały świat.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Tradução em português
O silêncio entre nós gritou e nossos “ho”s estalaram.
Como uma sombra que desaparece na luz, deixa um vazio. Nem todo passo deixa rastros, mas ainda assim muda nosso destino.
Às vezes você tem que desaparecer para abrir os olhos dos outros.
No passado, as pessoas tinham menos, mas eram mais próximas umas das outras.
O toque dos dedos sussurrava enquanto os lábios permaneciam em silêncio.
Havia força nos gestos simples, tudo no olhar.
Agora procuro aquele calor na solidão.
No passado, as pessoas tinham menos, mas eram mais próximas umas das outras.
O toque dos dedos sussurrava enquanto os lábios permaneciam em silêncio.
Havia força nos gestos simples, tudo no olhar.
Agora procuro aquele calor na solidão.
Estamos perdidos no caos de nossas próprias vidas.
Em vez de construir pontes, construímos paredes de vidro.
Todo mundo quer ser visto, mas tem medo de estar aqui, onde o silêncio pode ser um espelho e a proximidade é muito difícil.
No passado, as pessoas tinham menos, mas eram mais próximas umas das outras.
O toque dos dedos sussurrava enquanto os lábios permaneciam em silêncio. Havia força nos gestos simples, tudo no olhar.
Agora procuro aquele calor na solidão.
Talvez você tenha que apagar a luz para realmente se ver.
Fique em silêncio por um momento para que os corações possam se encontrar.
Porque neste vazio entre nós ainda existe um traço de esperança de que encontraremos um caminho antes que o mundo inteiro desapareça.
No passado, as pessoas tinham menos, mas eram mais próximas umas das outras.
O toque dos dedos sussurrava enquanto os lábios permaneciam em silêncio.
Havia força nos gestos simples, tudo no olhar.
Agora procuro aquele calor na solidão.